De bloemperken vormen het kleurrijkste gedeelte van de Overtuin. Ze liggen direct achter het monumentale hek en horen bij de gardeneske stijl die eind 19e eeuw aan de tuin werd toegevoegd.
In deze stijl mocht duidelijk zichtbaar zijn dat de tuin door mensenhanden was ontworpen. De zorgvuldig gevormde sierperken bestaan uit planten die samen een kleurrijk patroon vormen. Daarom worden ze ook wel mozaïekperken genoemd. Bij de beplanting wordt gelet op kleur, hoogte, bladvorm, herhaling en bloei gedurende het tuinseizoen.
De bloemperken vormen de overgang tussen het statige woonhuis en het landschappelijke park met zijn slingerende paden, gazons, vijvers en bijzondere bomen. Samen met het smeedijzeren hek, de beelden van Hercules en Neptunus en de andere tuinsieraden geven ze het voorste gedeelte een representatief karakter.
Na het overlijden van Paulina in 1923 werd de tuin soberder en verdwenen verschillende bloemperken. Vanaf 2014 is gewerkt aan het herstel van de Overtuin. Landschapsarchitect Monique Wolak maakte op basis van historisch onderzoek een plan om de tuin zo veel mogelijk terug te brengen naar de situatie rond 1923.
Een volledige oorspronkelijke plantenlijst is niet bewaard gebleven. De huidige beplanting is daarom gebaseerd op historische informatie, kennis van 19e-eeuwse tuinen en planten die geschikt zijn voor deze locatie. De aanleg van de huidige mozaïekperken is mede mogelijk gemaakt door het Van der Akkerfonds.